Verhalen bij afscheid - De rozentuin

De rozentuin


Achtergrond

De Rozentuin is een verhaal bij afscheid. Het is geschreven voor de uitvaart van Alida. De Rozentuin is een voorbeeld van een helend verhaal. 

Het doel van De Rozentuin is om de nabestaanden van Alida te helpen de pijnlijke herinneringen aan haar leven te helpen helen.

Het verhaal

Ontzield ligt het lichaam van Alida naast mij in haar wilgentenenmand. In de rand van de mand treft mij de donkerrode bies. De bies verwijst naar de allermooiste fluweelzachte rozen die je maar kunt kopen. Rozen, waarvan haar gezin zei: die passen bij haar om de pittige kleur en de stevige steel.


Fluweelrode rozen hebben vaak flinke doornen. Ook in het geval van Alida waren er doornen. Niet iedereen die Alida bij leven heeft gekend, heeft de doornen zo duidelijk gevoeld. Voor wie er wel pijnlijk door is geraakt is het belangrijk om ze te benoemen. Het zijn de doornen en de pijn als keerzijde van de liefde, wanneer deze niet mocht of kon worden gevoeld en gezien.


Ik zie Alida vredig liggen in haar zelf gekozen mand. Haar zo te zien liggen in de warme omarming van de natuur, brengt me in gedachten terug naar die mooie voorjaarsdag in de Tovertuin van Odelief.


Hoog aan de hemel zendt de zon haar stralen naar de aarde. In de Tovertuin bloeien de rozen volop, hun fluwelen pracht straalt mij en de andere bezoekers tegemoet. De roos, symbool voor Moeder Maria. Maria, die zo belangrijk voor Alida was. De roos, zacht als fluweel: kostbaar, voor de mooiste mantels. Donkerrood, kleur van liefde, maar ook de kleur van geronnen bloed en pijn...


Wandelend in de Tovertuin hoor ik zachtjes fluisteren: “Zoek de draagster van het kleed, Es.”

En in mij rijpt het antwoord: “Hard ontmoet zacht”. “Geen licht zonder donker, geen donker zonder licht dat een uitweg zoekt.”


Het is eind augustus wanneer ik de rozentuin ’s morgens in alle vroegte opnieuw bezoek. Stil treft mij het beeld van de verwelkte rozen en de bloemblaadjes op de grond. Aan spinnendraden hangen glinsterende dauwdruppels zilverkleurig in de vroege ochtendzon. Ze knappen stuk als ik tussen de rozen doorloop. Scherpe doornen prikken en ik voel hoe de dauwdruppels als tranen zo zacht langs mijn beschadigde, blote benen naar beneden biggelen. Met een zachte plof vallen ze in de aarde. Ik kijk om en zie in het natte gras mijn spoor. Het beeld roept de gedachte op aan hoe de aarde de belofte in zich draagt voor weer nieuwe, fluweelrode rozen in de volgende zomer, die zeker komt. De verbroken spinnendraden hangen doelloos omlaag en vragen om een hernieuwde verbinding met alles wat verloren lijkt, de overkant van het pad. Maar... welke draad hoort ook alweer aan welke? Het zijn er zóveel! Ik schiet in de lach, dit te willen is ondoenlijk en eigenlijk wil ik het ook niet. Het troost mij dat ik nieuwe verbindingen mag maken. Op mijn eigen uur en tijd, op een plek en een manier die bij mij past bij mij. Immers:


“Tot hier ben ik gekomen en vanaf hier wil ik graag verder gaan!”


Ik droog de tranen die ik bij elke stap zo duidelijk kon voelen en voel me bevrijd! Snel loop ik naar de waterkant. Daar wil ik wilgentenen gaan snijden. Ik voel de behoefte om een mandje te vlechten. Voor de herinneringen die ik voor altijd wil bewaren. Alles wat niet van mij is of mijn gemoed bezwaart, geef ik met liefde aan het water mee.


Als ik klaar ben met mijn mandje is het al nacht. Zie, de volle maan beschijnt de rozen in de tuin en het water. De zachte zilveren glans die zij geeft past bij mijn gevoel en mijn gedachten, hoopvol wachtend op een nieuwe dag vol gouden zonneschijn.



© Esther Oldenziel

Ode aan je Leven



NB. Voor overname, gebruik en publicatie van dit verhaal heb je mijn toestemming nodig!


#verhaal #ritueel #uitvaart #afscheid #verhalenbijafscheid #ritualiseren #vertellen #storytelling

Andere verhalen bij afscheid:

Echte prinsessen worden gedragen

De schelpen op mijn pad